Modelarstwo redukcyjne

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Home Modelarski dar

Modelarski dar

Email

Jakie czynniki decydują o wykonaniu modelarskiego dzieła sztuki? Czy kluczem do zbudowania redukcyjnej repliki jakiegoś obiektu jest pomysłowość? Czy raczej dobrej jakości narzędzia warsztatowe i umiejętność korzystania z nich są drogą do modelarskiego sukcesu? A może to wrodzony talent pozwala mistrzom modelarstwa na zdobywanie miniaturowych szczytów?... Z pewnością umiejętność ciekawego przedstawienia swojej pracy może przyciągnąć widza. Ponadto zdolność zastosowania odpowiednich narzędzi i materiałów znacząco wpływa na efekt końcowy. Ale czym jest talent? Jakie ma znaczenie w modelarstwie? I wreszcie czy możliwe jest, by mniej utalentowany modelarz osiągnął mistrzowski poziom?

Jak podaje Encyklopedia Britannica: (...) talent odnosi się do wrodzonych zdolności w jakimś szczególnym rodzaju pracy i zakłada stosunkowo szybkie i łatwe uzyskanie konkretnej umiejętności w danej dziedzinie (…). Takich dziedzin, w których może objawić się prawdziwy talent jest mnóstwo. Ogromna różnorodność widoczna jest także w charakterach, upodobaniach i zainteresowaniach każdego z nas, ponieważ wszyscy się od siebie różnimy. Również dlatego każdy ma inne uzdolnienia i dlatego np. jedni potrafią pięknie śpiewać, inni cudownie malują, a jeszcze inni mają wrodzone zdolności manualne, które z powodzeniem wykorzystują np. w modelarstwie. Także stopień utalentowania jest u każdego z nas różny. Kilka osób może się pasjonować modelarstwem, ale nawet jeśli z jednakowym zapałem zaczną budować taki sam model – osiągnięte przez nie efekty nie będą identyczne. Dzieje się tak dlatego, ponieważ jednym łatwiej przychodzi to, co innym może sprawić pewne trudności. Nie oznacza to bynajmniej, że Ci modelarze, którzy wykonaliby mniej efektowne modele, nigdy nie podniosą swojego poziomu. Każdy talent trzeba kształtować i każdy z nas musi się w tym wysilać. Mniej utalentowani muszą włożyć więcej wysiłku, by dogonić bardziej uzdolnionych kolegów. Ale to od nas samych zależy ile pracy włożymy w rozwijanie swojego modelarskiego talentu i ile tak naprawdę z siebie wydobędziemy. Są tacy, którym bez trudu przychodzi wyobrażenie sobie jakiejś bryły w przestrzeni. Mało tego, tę wyimaginowaną figurę potrafią siłą wyobraźni we własnym umyśle wprawić w ruch i obracać nią w dowolną stronę. Taka umiejętność jest niezwykle przydatna do budowy modeli samodzielnie od podstaw. Co zatem ma zrobić mniej uzdolniony modelarz, który wyobraźni przestrzennej nie ma tak dobrze rozwiniętej? Może próbować pomóc sobie poprzez rozrysowanie bryły w kilku rzutach, bo jeśli widzimy dany obiekt z kilku stron to najczęściej łatwiej można sobie go wyobrazić. Z kolei zdolność tworzenia kompozycji w sposób harmonijny i ciekawy jest bardzo pomocna przy tworzeniu dioram, winiet lub otwartych modeli. Jeśli nie mamy takiej wrodzonej zdolności, to w tym wypadku także warto taką kompozycję zaplanować, starannie rozrysowując jej schemat. Podobnie jest z liczeniem - niektóre działania jesteśmy w stanie wykonać w pamięci, a inne musimy sobie narysować. Nasze umiejętności mogą nam służyć podobnie jak narzędzia. Tylko najpierw musimy się nauczyć właściwie z nich korzystać. Ale to wymaga konkretnej motywacji, samozaparcia oraz sporej dozy cierpliwości. Ponadto, chcąc doskonalić swoje zdolności, potrzeba uczciwej samooceny oraz silnego postanowienia, że chce się stworzyć modelarskie dzieło sztuki. Niestety, nie każdy człowiek ma niezbędne do tego cechy, gdyż niektóre elementy osobowości kształtują się aż do momentu osiągnięcia psychicznej dorosłości. Tak można nazwać pewien stan równowagi w umiejętności oceny własnych dokonań, jak również możliwości dalszego rozwoju. Przeciętnie osiągnięcie takiego stanu wewnętrznej równowagi następuje u mężczyzn około 25 roku życia. W praktyce niektórzy osiągają go wcześniej, a inni później. Warto jednak wiedzieć, że przed osiągnięciem takiej emocjonalnej dojrzałości wnikliwa ocena zarówno własnych osiągnięć, jak i możliwości oraz celów jest niemal niemożliwa! Niestety, pewne jednostki z różnych powodów nawet po osiągnięciu dorosłości odrzucają wszelką konstruktywną krytykę, jednocześnie udowadniając, że do takiej krytyki nie dopuszczają nawet wewnętrznego głosu. Taka postawa z pewnością utrudni lub wręcz uniemożliwi rozwój modelarskich zdolności. Dlatego warto słuchać głosu modelarskiego sumienia kiedy wypomina błędy lub próbę pójścia na skróty np. gdy wykonując jakiś element nie korzystamy z całego swojego potencjału, by jak najszybciej mieć z głowy jakiś etap budowy modelu i przejść do kolejnego. Im częściej będziemy wsłuchiwać się w ten wewnętrzny głos, tym szersze pojęcie będziemy mieli o tym co jeszcze trzeba poprawić i tym trudniej będzie nam obniżyć sobie wysoko ustawioną poprzeczkę. Innym, bardzo szkodliwym dla modelarskiego potencjału czynnikiem może również okazać się utwierdzenie w przekonaniu, że wprawni modelarze do osiąganych przez siebie efektów dochodzili przez długie lata praktyki, pełne trudu i ciężkich doświadczeń. Po prostu tacy ludzie cierpliwie rozwijali swoje talenty, a dziś umiejętnie z nich korzystają. Oczywistym jest, że opanowanie pewnych technik modelarskich lub chociażby oswojenie się z precyzyjnym narzędziem wymaga czasu. Nie ulega wątpliwości, że dobre narzędzia i umiejętność korzystania z nich w modelarstwie są kwestią istotną, ale nie kluczową. Profesjonalny warsztat jest rzeczą wtórną, bo na cóż zdadzą się narzędzia z najwyższej półki jeśli osoba, która ich używa zadowala się pierwszym lepszym efektem? Jeśli nie widzi konieczności wprowadzenia poprawek lub nawet zaczęcia budowy danego elementu od początku, to po prostu nie dąży do doskonałości w tym co robi.

Podsumowując, modelarski talent może przejawić się w precyzji, zdolnościach manualnych, umiejętności tworzenia ciekawych kompozycji lub chociażby wyobraźni przestrzennej. Każdy modelarz ma te zdolności wykształcone w różnym stopniu, ale niezależnie od indywidualnych cech każdy powinien starać się te wrodzone uzdolnienia rozwijać. Jednak udziałem każdego modelarza jest również to, jakie uzdolnienia z siebie wydobędzie i w jakiej mierze będzie z nich korzystał budując swoje modele. Początkujący modelarz - nawet gdy ma jeszcze problemy z podstawowym opanowaniem warsztatu modelarskiego - powinien wiedzieć, że także ma szansę stworzyć ciekawą pracę, jeśli tylko potrafi spojrzeć na swoje dokonania krytycznym okiem. Dążenie takiej osoby do samodoskonalenia poprzez konsekwentne korygowanie własnych błędów jest niezwykle istotne dla modelarskiego rozwoju. Natomiast wytyczanie sobie realnych celów i wytrwałe dążenie do ich realizacji jest najlepszym sposobem na szlifowanie talentów. Dostrzeganie własnych postępów w coraz lepiej wykonanych modelach przysparza ogromnej satysfakcji każdemu ich twórcy. Dlatego zachęcam wszystkich modelarzy by postanowili sobie, niezależnie od ich wrodzonych uzdolnień, że kolejny model będzie jeszcze lepszy.

Piotr Mazurek